เรื่องราวที่อยากจะบันทึกไว้ซะหน่อยก็คือ
เมื่อสองวันก่อนได้มีโอกาสได้ไปทำงานหนึ่งที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ทำเลยในชีวิต
ก็คืองาน "แจกใบปลิว" นั่นเอง ^^
 
เรื่องของเรื่องก็คือว่า อาจารย์ผู้เป็นที่รักของพวกเรา "พี่ออมเซนเซย์"
แกมาเปิดสอนภาษาอังกฤษ ญี่ปุ่น สังคม ณ ตึกภูสรวง @เชียงใหม่  ใกล้ๆ มช. นี่เอง
เหล่าบรรดาลูกศิษย์ลูกหาเก่าที่ซี้ย่ำปึ้กกันมาเนิ่นนานอย่างพวกเราก็อดไม่ได้
ต้องไปเสนอตัวช่วยโปรโมทสถาบันซะหน่อย !
 
Aom's Center 
 
เห็นชื่อสถาบันแล้วก็อดภูมิใจไม่ได้กับอีกหนึ่งความสำเร็จของอาจารย์
และพี่สาวคนเก่งของพวกเรา จากที่ได้เรียนกับพี่ออมมาหลายปี ก็รู้สึกเลยว่า
งานสอนนั้นก็คงจะเป็นอีกหนึ่งในหลายๆงานที่พี่ออมรักจริงๆ
รวมทั้งงานต่างๆที่เกี่ยวข้องกับภาษาญี่ปุ่น ซึ่งพี่ออมมักจะเป็นที่ต้องการตัวอยู่เสมอ
เรามักจะเห็นพี่ออมอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แถมยังดูมีความสุขในทุกสถานการณ์อีกต่างหาก
 
อย่างนี้สินะ ... ที่เขาเรียกว่าทำงานด้วยความรัก
ใจมันถึงจะมีความสุขที่ได้ทำงาน
 
เราก็ไม่เคยอยากแจกใบปลิว แต่ก็เป็นคนที่รับใบปลิวของคนแจกใบปลิวตลอด
เพราะเคยคิดว่าเค้าคงจะเหนื่อย ร้อน แย่ และคงจะอยากให้กระดาษในมือนั้นมันหมดเร็วๆ
งานนี้พอจะมาเป็นคนแจกเสียเอง ก็รู้สึกไม่ค่อยจะมั่นใจเท่าไร เพราะเราไม่ได้มาทำงานนี้ด้วยอยากได้ตังค์
แต่เพราะอยากจะโปรโมทสถาบันของพี่ออม และก็อยากจะมาหาประสบการณ์สนุกๆต่างหาก
 
เมื่อโรงเรียนแรก เราได้ไปแจกที่ เรยีนา
 
เรยีนา เชรี วิทยาลัย โรงเรียนเก่าของเพื่อนสนิทเรา น้องเม่น~^^ ก่อนที่จะเข้า มช. มาเจอกัน
ได้ไปเห็นโรงเรียนเม่นแล้วก็ต้องบอกว่า โรงเรียนเธอสวยมากจริงๆ ...
ตึกเรียนสีเขียวอ่อนสวยมาก เป็นแบบโบราณ จะเรียกว่าเป็นศิลปะสมัยไหนก็ไม่สู้จะเรียกถูก
เพราะไม่มีความรู้เกี่ยวกับยุคของศิลปะ แต่รู้สึกเหมือนจะเป็นศิลปะสมัยเดียวกับพระราชวังบางปะอินเลย
 
น้องๆ เรยีนา เดินออกมาจากโรงเรียน เพื่อจะมาซื้อขนมกินกัน พวกเราก็ไปดักรอ
กลุ่มแรก ที่จะเดินเข้าไปแจกเลย เราก็เจอ !! -_-"  น้องหลิว !!!
 
น้องหลิว เป็นนักเรียนเรยีนาที่เรียนพิเศษภาษาอังกฤษกับเราทุกเสาร์
น้องแกคงช็อคมากว่า ครูพี่พลอยนี่ทำงานตลอดเลยเนอะ ไม่เคยหยุด ฮ่าๆ
นี่แม้กระทั่งสอบวิชาซัมเมอร์เสร็จยังอุตส่าห์มารับจ๊อบแจกใบปลิว =o="
แต่ก็ได้น้องหลิวเนี่ยะแหละ ช่วยเอาไปแจกต่ออีกทอด .. ขอบคุณมากครับ : )
 
บางทีน้ำใจเล็กๆน้อยๆ มันก็ทำให้คนเรารู้สึกสนิทสนมกันมากขึ้นนะ
 
มาที่เรยีนานี่ เราก็รู้สึกว่าเด็กๆ โรงเรียนเรฯ เป็นเด็กน่ารัก
ทุกคนรับใบปลิวจะีมีมารยาท เิ่อ่ยคำว่าขอบคุณตลอด
แม้จะมีบางคน บางกลุ่มไม่รับบ้าง ...
บางทีก็มีเจ้าพวกตัวเล็กๆ เดินมา แบมือขอ
 
"ขอด้วยสิคะ" มือเล็กๆยื่นมา
 
"ขอไปดูได้นะจ๊ะ...แต่คงยังไปเรียนไม่ได้หรอก ... สอนแต่ ม.ต้น กับ ม.ปลาย"
 
เจ้าตัวเล็กเอาไปดูพักนึง
 
"คืนค่ะ"
 
ยื่นกลับคืนมาด้วยหน้าตาซื่อๆ เห็นแล้วก็น่ารักดีจัง ฮ่าๆ
 
บางทีก็มีน้องบางกลุ่มเดินกลับมา ถามว่า
"ทำไมไม่มีภาษาจีนละคะ!"
พอเราทำท่าเหมือนจะตอบไม่ได้ น้องเค้าก็
"อ๋อ...พี่เป็นแค่คนแจกใบปลิวสินะ"
 
จึ้ก...อึ้งไปพักนึง เอ่อ...ก็ ก็จริงของน้องมัน ฮ่าๆ
 
เป็นแค่คนแจกใบปลิว ให้คนเดินผ่านไปผ่านมาได้รับรู้ข้อมูลบางอย่างที่เราอยากจะสื่อสาร
บางคนก็รับรู้ บางคนก็ทิ้ง บางคนก็มองเราเป็นเพียงแค่ผู้ส่งสาร
แ่ต่เราก็ดีใจ...ทุกครั้งที่มีโทรศัพท์เข้ามาถามพี่ออมว่า
 
"นั่นครูพี่ออมใช่มั๊ยคะ...หนูสนใจจะเรียนภาษาญี่ปุ่นค่ะ"
 
เหมือนเป็นหนึ่งในการแสดงออกว่า การกระทำของเราก็ไม่ได้สูญเปล่านะ : ))
 
วันต่อมาอีกวันหนึ่ง
พวกเราได้ไปแจกกันที่ "ดาราวิทยาลัย"
 
เป็นสถานที่ที่น่าสนใจมากพอดูสำหรับเรา....
เพราะคนที่เราเคยชอบ เคยเรียนอยู่โรงเรียนนี้ ก่อนที่จะเข้า มช. เหมือนกัน
ถึงแม้ตอนนี้เรากับเค้าจะเป็นเพื่อนกันแล้ว แต่เค้าก็ทำให้เราเป็นโรคบางอย่างติดมาด้วย
 
"โรคแพ้เด็กดาราฯ"
 
ฮ่าๆ .. เห็นไม่ได้เล้ย ~!!! >< "
 
แจกใบปลิวเสร็จแล้วก็ไปเดินดูภายในโรงเรียน ได้ยินว่าเค้าเคยเรียนมาตั้งแต่เด็ก
เราก็เลยไปเดินดู กับเพื่อนคู่หูดูโอ้ของเรา ... (ซึ่งก็มีเพื่อนเป็นเด็กดาราฯเหมือนกัน)
อยากรู้จัง...ว่าเธอ(เพื่อนคนที่เราประทับใจคนนั้น) เติบโตมาในบรรยากาศแบบไหน... : )
 
ดาราวิทยาลัย เป็นโรงเีรียนน่ารัก
 
เด็กมัธยมโตๆ แกล้งเล่นซ่อนหากับน้องอนุบาล ...
เด็กผู้หญิงจับกลุ่มนั่งเม้าท์ บางกลุ่มนั่งอ่านการ์ตูน
บางกลุ่มนั่งเล่นโป๊กเกอร์ ... (เอิ่ม....)
แถมตอนเืมื่อเราเดินผ่านห้องดนตรีไทย มีน้องผู้ชายคนนึง นั่งเล่นระนาดอยู่กับพื้นหน้าห้อง
 
อิมโพรไวซ์ของน้องเค้าโดดเด่นมาก.... จนทำให้ต้องหยุดยืนมอง ....
 
... เป็นเสียงดนตรีไทยที่ไพเราะเหลือเกิน ...
 
ขณะที่เดินผ่านที่รอรถของเด็กๆ ดาราฯ ลุงคนขับรถก็ตะโกนแซว
 
"ไอ้หนุ่ม .. น้องเปิ้นสนใจ๋!"
 
เรียกเสียงกรี๊ดกร๊าด วี๊ดว๊าย ปฏิเสธจากบรรดาน้องๆที่พวกเราเดินผ่านกันเมื่อครู่
อดหัวเราะไม่ได้...ใครๆที่เห็นผ่านๆก็มักจะเข้าใจว่าเราเป็น "บ่าวน้อย" ตลอดสิน่า
 
มาที่ดารานี้ เจอน้องหนูบีม ซึ่งเป็นรุ่นน้องที่เคยเจอกันในงานแข่งขันเกี่ยวกับ รร.อนุรักษ์สิ่งแวดล้อม
ที่คณะศึกษาศาสตร์จัดขึ้นด้วย วันนี้เราไปช่วยงานเพื่อน เลยได้เจอกับน้องเค้าพอดี
ไม่คิดว่าจะเจอน้องเค้าอีกเหมือนกัน น้องแกก็ดูตกใจมาก ฮ่าๆๆ ..
 
เดินดูบรรยากาศรอบๆ ดาราฯ ไอ้อิ่มมันก็บ่นขึ้นมาว่า
 
"มึงคิดว่ากลุ่มพวกไอ้จูนมันจะอยู่ตรงไหนกันวะ..."
"นั่นสินะ...มันจะอยู่มุมไหนกันนะ"
(จูนคือเพื่อนเมเจอร์อิ่ม ที่จบจากดาราฯเหมือนกัน)
 
พวกเรากวาดสายตามองไปรอบๆโรงเรียนอันร่มรื่น รอบอาณาเขตของดาราวิทยาลัย
พลางอมยิ้มเมื่อนึกถึงภาพบรรยากาศของเพื่อนๆ เมื่อสมัยเรียนอยู่มัธยมฯ
ในสมัยที่เรายังไม่รู้จักกัน.... ชีวิตมัธยมของพวกเค้าจะเป็นอย่างไรนะ
 
ภาพที่ได้มามันก็เป็นภาพสะท้อน คล้ายคลึงกับชีวิตในลำปางกัลยาณีของพวกเราสองคนนั่นแหละ
 
ม.ปลาย....ยังหวานอยู่
ความทรงจำที่สนุกสนานและสวยงาม ก็ยังคงอยู่ในความทรงจำ : )
 
ขากลับก็เลยให้ไอ้คุณอิ่ม เพื่อนคู่หูมันช่วยแชะรูปไว้เป็นหลักฐานหน่อย
ว่าเราได้มาเหยียบกันแล้วนะคร้าบบบ...
 
 
 
ตกเย็น พวกเราก็ได้ไปดูหนัง Pirates of The Carribians กัน กับพี่ออม พี่เชน พี่เก่ง อิ่ม โบ๊ต
และมีกลุ่มมาสมทบทีหลังคือ จูน ลักษ์ และ สะล้อ
หนังเรื่องนี้ยังคงความสนุกไว้เหมือนเดิม แม้ไม่ต้องดูต่อเนื่องเป็นภาคก็ยังสนุกได้
โดยเฉพาะสิ่งที่ทุกคนลงความเห็นเป็นเสียงเดียวกัน ...
 
"แค่มาดูนางเงือกก็คุ้มแล้ว!!"
 
ตอนกลางคืนก็มีการเซอร์ไพร์สวันเกิดลักษ์ แฟนจูน
เป็นการเซอร์ไพร์สที่สนุกปนเหนื่อย เพราะวันนี้ใช้พลังงานมาเยอะแล้ว
 
วันนี้เป็นวันที่ กินเยอะ หัวเราะเยอะ เล่นเยอะ สนุกสนาน กับชีวิตหนึ่งวัน
รู้สึกว่าเป็นวันที่คุ้มค่าที่สุด สมกับการรอคอยวันหยุดหลังสอบจริงๆ
อยากจะขอบคุณพี่ๆ น้องๆ เพื่อนๆ ที่ทำให้ช่วงนี้เป็นช่วง A l o n e ที่มีความสุขที่สุด
 
ตกกลางคืนคุยกับพี่แม่น้ำ ทาง facebook เกี่ยวกับเรื่องหลายๆอย่างที่เจอมาวันนี้
แปลกดี คุยกับพี่แม่น้ำทีไร มักจะมีเรื่องสนทนาลากยาวต่อเนื่อง สนุกสนานกันไป
รู้สึกว่าเรากับพี่แม่น้ำนี่เป็นคนเหมือนๆ กันเนอะ ... บ๊องๆ ติงต๊องเหมือนกันเลย
 
พี่แม่น้ำเล่าให้ฟังถึงเรื่องที่พาเจ้าตุ๊กตาหมี แพทริก (ชื่อน้องหมี) ไปเที่ยว
ถ่ายรูปทั่วออสเตรเลีย ... ก็เลยบอกว่า เฮ้ย! เหมือนกันเลย
ในชีวิตอยากจะไปเที่ยวกับตุ๊กตาหมีสักครั้ง (ถ้าเป็นไปได้) ฮ่าๆๆ
ก็เลยแชร์ให้พี่แม่น้ำฟังว่า เราก็เป็นคนชอบถ่ายรูปแปลกๆ
ถ้าไปเที่ยวที่ไหนจะชอบลงไปนอนกลิ้งเกลือกบนพื้นสักครั้งสองครั้ง
เพื่อนหาว่าบ้า แต่เราทำแล้วมีความสุขดี.... มันสนุกน่ะ
 
บางทีชีวิตคนเรามันก็แค่นี้....
 
ไม่ต้องมีเหตุผล
ไม่ต้องมีสาระ
แต่มีความสุข ...
 
ปัจจุบัน คือของขวัญ
เพราะ
present is present
 
วันเวลาปลิวไปกับสายลม
แล้วเราจะมัวมานั่งจมอยู่ทำไม ~ : )
 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

Great post really interesting writing style.

#2 By buy articles (119.155.41.188) on 2011-05-20 20:29

งานแจกใบปลิว..

ถ้าเป็นที่ต่างประเทศ..

ก็คงได้รสชาติไปอีกแล้วนะครับ..

Hot! Hot! big smile big smile big smile